Ο πόλεμος στην πρώην Γιουγκοσλαβία, που έφερε αντιμέτωπους σε εμφύλιο πόλεμο τρεις λαούς που ζούσαν μαζί για πολλές δεκαετίες, είχε πολλά ζοφερά κεφάλαια. Ένα από αυτά η πολιορκίας του Σεράγεβο τη δεκαετία του 1990. Και πιο συγκεκριμένα η ιστορία που έγινε γνωστή ως «ανθρώπινο σαφάρι».
Δηλαδή, ξένοι «τουρίστες», οι οποίοι πλήρωναν για να ενωθούν με τους ενόπλους και σαν ελεύθεροι σκοπευτές να σκοτώνουν ανθρώπους. Για «διασκέδαση». Μεταξύ των θυμάτων ήταν και παιδιά.
Τώρα, έπειτα από χρόνια ερευνών, δημοσιογραφικών και δικαστικών, ήρθε η ώρα κάποιοι από αυτούς τους «τουρίστες» να βρεθούν ενώπιον της δικαιοσύνης.
Η πολιορκία του Σεράγεβο
Η πολιορκία του Σεράγεβο διήρκεσε 1.425 ημέρες από τις 5 Απριλίου 1992. Η άμεση αιτία ήταν η απόφαση της κυβέρνησης της δημοκρατίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης να ακολουθήσει τη Σλοβενία και την Κροατία στην κήρυξη της ανεξαρτησίας από τη Γιουγκοσλαβία. Η κίνηση αυτή αντιτάχθηκε σθεναρά από τους ηγέτες των Σερβοβόσνιων, οι οποίοι αποτελούσαν σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού της νέας χώρας. Έστειλαν μια στρατιωτική δύναμη 13.000 ανδρών για να καταλάβουν την πρωτεύουσα, αλλά αναχαιτίστηκαν από τις κυβερνητικές δυνάμεις. Περίπου 13.950 άνθρωποι — 5.400 από αυτούς πολίτες — πέθαναν. Οι πάνω από 400.000 κάτοικοι του Σεράγεβο, ένα μείγμα Βόσνιων Μουσουλμάνων, Κροατών και Σέρβων, ζούσαν υπό συνεχή βομβαρδισμό. Όποιος έβγαινε έξω, κινδύνευε να σκοτωθεί. Από όλμουυς, πυροβόλα ή ελεύθερους σκοπευτές.
Ο Σύνδεσμος Γονέων των Δολοφονημένων Παιδιών του Σεράγεβο, έφτιαξε ένα μουσείο για τα 1.601 παιδιά που σκοτώθηκαν τότε. Πολλά από ελεύθερους σκοπευτές. Μιλώντας στο New York Times Magazine, ο πρόεδρός του, Φικρέτ Γκραμπόβιτσα, δεν έχει καμία αμφιβολία. Τα παιδιά έγιναν σκόπιμα στόχος — μεταξύ αυτών και η μεγαλύτερη από τις δύο κόρες του, η Ίρμα, 11 ετών. Σκοτώθηκε από θραύσματα όλμου καθώς έπαιζε με φίλους στην αυλή έξω από το κτίριό τους.
«Οι Σερβοβόσνιοι πίστευαν ότι σκοτώνοντας παιδιά θα έσπαγαν το ηθικό των υπερασπιστών και της ίδιας της πόλης και θα διευκόλυναν την κατάκτηση και την κατοχή, αλλά έκαναν λάθος», λέει. Αλλά ποιοι ήταν οι δολοφόνοι;
Λάτρεις των συγκινήσεων
Οι περισσότεροι θάνατοι προκλήθηκαν από μέλη του Σώματος Σεράγεβο-Ρομανία του στρατού της Δημοκρατίας Σέρπσκα, της αυτοανακηρυγμένης σερβοβοσνιακής δημοκρατίας. Μέλη της καταδικάστηκαν αργότερα από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία στη Χάγη. Και εθελοντές ή μισθοφόροι από Σερβία, Ρωσία, Ουκρανία, Ρουμανία και Ελλάδα.
Αλλά και από μια άλλη ομάδα: Πλούσιους, «λάτρεις των συγκινήσεων». Κυνηγοί από Ιταλία, Βρετανία και άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες, που ήθελαν να κάνουν «ανθρώπινο σαφάρι»…
Αν και οι ισχυρισμοί αυτοί ακούγονταν τα χρόνια του πολέμου, τροφοδοτήθηκαν από το βιβλίο του Ιταλού δημοσιογράφου Έτσιο Γκαβατζένι, με τίτλο «I Cecchini del Weekend» (Οι ελεύθεροι σκοπευτές του Σαββατοκύριακου). Υποστηρίζει ότι έως και 400-500 άνθρωποι, κυρίως συμπατριώτες του, συμμετείχαν σε αυτό που αποκαλεί «ανθρώπινα σαφάρι στο Σεράγεβο». Και πως πλήρωναν έως και 300.000 λίρες στους Σέρβους της Βοσνίας για να μπορούν να σκοτώνουν ανθρώπους. Πολλοί από αυτούς τους «τουρίστες» πιστεύεται ότι είναι ακόμα ζωντανοί. Υπήρχαν, λοιπόν, όντως τέτοια «σαφάρι» στην κλίμακα και με τον βαθμό οργάνωσης που ισχυρίζεται ο Γκαβατσένι; Και αν ναι, γιατί για τόσο καιρό δεν καταβλήθηκαν προσπάθειες για τη δίωξη των εμπλεκομένων, παρά τις υποψίες ότι οι ιταλικές και άλλες υπηρεσίες πληροφοριών γνώριζαν την εποχή που συνέβαινε;
Διεθνής τουρισμός στο εμπόλεμο Σεράγεβο
Ο συντάκτης του ΝΥΤ Magazine, Πίτερ Κονράντι, επισκέφθηκε τα σημεία από τα οποία γίνονταν οι επιθέσεις. Το Παλιό Εβραϊκό Νεκροταφείο και άλλα σημεία στους λόφους που περιβάλλουν την πρωτεύουσα της Βοσνίας. Εξασφάλιζαν καλά σημεία θέασης για τους επιτιθέμενους οπλισμένους με όλμους, Καλάσνικοφ και τουφέκια ελεύθερου σκοπευτή. Επίσης, σε ψηλά κτίρια διαμερισμάτων της κομμουνιστικής εποχής της δεκαετίας του 1960 στην περιοχή Γκράβιτσα, πολύ πιο κοντά στην πρώτη γραμμή.
Ο ξεναγός του, Έντιν Ζούμπσεβιτς, 57 ετών, συγγραφέας και ιδρυτής του Jazz Fest Sarajevo, λέει, δείχνοντας έναν δρόμο: «Ο θείος μου πυροβολήθηκε εδώ τον Σεπτέμβριο του 1992. Ήταν μια μόνο σφαίρα στον λαιμό. Του πήρε πέντε λεπτά για να πεθάνει».
Οι πρώτες φήμες και μαρτυρίες
Ο βουλευτής Ζλάτκο Μίλετιτς, 60 ετών σήμερα, ήταν ο διοικητής μιας αστυνομικής μονάδας στο Σεράγεβο. Το 1993 άκουσε για πρώτη φορά φήμες για σκοπευτές από δυτικοευρωπαϊκές χώρες. Τέτοιες πληροφορίες συλλέχθηκαν από περιστασιακές ανταλλαγές πληθυσμών. Όταν οι Βόσνιοι Μουσουλμάνοι που είχαν παγιδευτεί στη «λάθος» πλευρά έφτασαν στο Σεράγεβο, έφεραν μαζί τους ζωτικής σημασίας πληροφορίες για το τι συνέβαινε πίσω από τις σερβικές γραμμές.
«Μας είπαν ότι υπήρχε αυτό το θέμα του διεθνούς τουρισμού, ότι άνθρωποι έρχονταν από την Ευρώπη για να σκοτώσουν», λέει. «Το άκουσαν επειδή αφού οι ξένοι τελείωναν τους πυροβολισμούς, έκαναν άγρια πάρτι», προσθέτει. «Οι άνθρωποί μας συχνά τους εξυπηρετούσαν και οι γυναίκες μας παρενοχλούνταν ή βιάζονταν σεξουαλικά».
Ο Αλεξάνταρ Λιτσάνιν, 63 ετών, ισχυρίζεται ότι έχει γίνει μάρτυρας τέτοιων πάρτι ως εθελοντής με μια σερβική μονάδα αρμάτων μάχης. «Φορούσαν ακριβά δερμάτινα μπουφάν και μου είπαν ότι ήταν Ιταλοί, Γερμανοί και Βρετανοί», είπε. «Τους βοηθούσαν να βρουν στόχους. Το να πυροβολείς από το νεκροταφείο ήταν μια καθαρή βολή. Τα είχες όλα».
«Γιόρταζαν που σκότωναν ανθρώπους»
«Μετά το κυνήγι, ένα καφέ θα εκκενωνόταν για να δημιουργηθεί χώρος για αυτούς και θα έφτανε το φορτηγό του Aleksic, το οποίο είχε ένα κρανίο τοποθετημένο στο καπό. Φεύγαμε – δεν θέλαμε να έρθουμε σε επαφή μαζί τους», είπε. «Γιόρταζαν που σκότωναν ανθρώπους. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς μπορείς να ζήσεις με τη δολοφονία ενός παιδιού».
Οι βοσνιακές μυστικές υπηρεσίες γνώριζαν για την παρουσία τους, σύμφωνα με τον Εντίν Σούμπασιτς, πρώην αξιωματικό των βοσνιακών μυστικών υπηρεσιών. Είχε συναντήσει έναν από τους «πολεμιστές του Σαββατοκύριακου» που στρατολογήθηκαν από το Σερβικό Ριζοσπαστικό Κόμμα, μια υπερεθνικιστική ομάδα με επικεφαλής τον Βόισλαβ Σέσελι.
Ο άνδρας, είκοσι ετών από τη Σερβία, συνελήφθη στα τέλη του 1993. Είπε στους ανακριτές του, στους οποίους περιλαμβανόταν ο Σούμπασιτς, ότι ταξίδεψε σε ένα βαν με άλλους εθελοντές και εξεπλάγη που το μοιραζόταν με τρεις Ιταλούς και δύο άλλους ξένους. Νόμιζε ότι ήταν μισθοφόροι. Όταν ένα μέλος της ομάδας του ρώτησε τους Ιταλούς πόσα έπαιρναν, απάντησαν: «Κανείς δεν μας πληρώνει. Πληρώνουμε για να είμαστε εδώ».
Τα ρεπορτάζ
Ήδη από τον Μάρτιο του 1995, άρχισαν τα ρεπορτάζ για το «ανθρώπινο σαφάρι στο Σεράγεβο». Εφημερίδες όπως η ιταλική Corriere della Sera, η βοσνιακή Oslobodenje. Αλλά η σφαγή στη Σρεμπρένιστα ήταν τόσο συνταρακτική, που επικρατούσε στην ειδησεογραφία.
Αλλά το 2022, τα φώτα της δημοσιότητας στράφηκαν ξανά στους τουρίστες ελεύθερους σκοπευτές. Την αρχή έκανε το ντοκιμαντέρ «Σαφάρι στο Σεράγεβο», του Σλοβένου σκηνοθέτη Μίραν Ζούπανιτς. Ένας ανώνυμος Σλοβένος έδωσε τη μαρτυρία του. Λέγεται ότι είχε εργαστεί προηγουμένως για τις γιουγκοσλαβικές μυστικές υπηρεσίες και μέχρι την πολιορκία, είπε, πληρωνόταν από μια αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών – πιθανώς τη CIA. Ο άνδρας ισχυρίστηκε ότι είχε δει Δυτικοευρωπαίους να μεταφέρονται στην περιοχή Γκρμπάβιτσα και σε άλλες θέσεις γύρω από το Σεράγεβο. Εκεί τους δόθηκαν τουφέκια και τους επετράπη να πυροβολούν ανθρώπους στην πολιορκημένη πόλη. Αν και οι ισχυρισμοί ήταν συνταρακτικοί, δεν είχαν μεγάλες αντιδράσεις. Ώσπου ασχολήθηκε ο Ιταλός συγγραφέας, Έτσιο Γκαβατσένι.
Με βάση τα ευρήματα της έρευνάς του, υπέβαλε επίσημη καταγγελία 17 σελίδων στους Ιταλούς εισαγγελείς, οι οποίοι τον περασμένο Νοέμβριο ξεκίνησαν έρευνα.
Το βιβλίο του Γκαβατσένι
Το βιβλίο σκιαγραφεί την εικόνα ενός εξαιρετικά ανεπτυγμένου δικτύου με επίκεντρο την Ιταλία. Μετέφερε «τουρίστες» στο Βελιγράδι και στη συνέχεια στο Σεράγεβο, όπου «κυνηγούσαν» μαζί με τους Σερβοβόσνιους για το Σαββατοκύριακο και στη συνέχεια επέστρεφαν με ασφάλεια στην πατρίδα τους. Οι συμμετέχοντες περιέγραψαν τους εαυτούς τους ως «τοξότες». Αποκαλούσαν το θήραμά τους «ελάφια». Μεταξύ των συμμετεχόντων φέρεται αν ήταν «ένας πολύ διάσημος Ιταλός επιχειρηματίας, που εξακολουθεί να εμφανίζεται μερικές φορές στην τηλεόραση». Είχε δαπανήσει περί τα 400.000 ευρώ (σημερινή αξία) για έξι ώρες «κυνηγιού».
Μιλώντας στον συντάκτη των ΝΥΤ, ο Γκαβατσένι λέει: «Μπόρεσα να συναντήσω ένα από τα εμπλεκόμενα άτομα. Μου εξήγησε πώς οργανώθηκαν και πραγματοποιήθηκαν αυτά τα ταξίδια, και πήρα συνέντευξη από τρεις μάρτυρες. Αυτά τα τρία πρόσωπα αποδείχθηκαν κρίσιμα επειδή αποκάλυψαν γεγονότα και πληροφορίες που δεν είχαν έρθει ποτέ στο φως».
Ακολούθησαν κι άλλα βιβλία: Το «Pay and Shoot» του Κροάτη δημοσιογράφου Ντομαγκόι Μαργκέτιτς. Ο Μαργκέτιτς λέει ότι μίλησε με τον Ζβόνκο Χορβάτιντσιτς, έναν Κροάτη που είχε εργαστεί προηγουμένως για τις γιουγκοσλαβικές μυστικές υπηρεσίες. Του είπε ότι το καλοκαίρι του 1992, αρκετούς μήνες μετά την έναρξη της πολιορκίας, είχε λάβει ένα τηλεφώνημα από έναν πλούσιο Ιταλό κυνηγό, ο οποίος τον ρωτούσε αν αυτός και μερικοί φίλοι του μπορούσαν να έρθουν να πυροβολήσουν στο Σεράγεβο. Επίσης, ο Μάργκετιτς ήταν σε επαφή με τον Νέντζαντ Ούγκλιεν, Βόσνιο αξιωματικό των μυστικών υπηρεσιών που ερευνούσε το θέμα, αλλά πυροβολήθηκε θανάσιμα το 1996.
Ο τιμοκατάλος και το στοίχημα για την «πιο όμορφη γυναίκα»
Σύμφωνα με τον Μάργκετιτς, ο Ούγκλιεν του έδωσε έναν «τιμοκατάλογο», που καθόριζε πόσο έπρεπε να πληρώσουν οι κυνηγοί για κάθε άτομο που σκότωναν: ένας ηλικιωμένος άνδρας ή γυναίκα ήταν ο φθηνότερος με 60.000 γερμανικά μάρκα (60.000 ευρώ σήμερα), οι πιο ακριβοί ήταν μια έγκυος γυναίκα ή παιδί με περισσότερα από 120.000 μάρκα. «Έκαναν έναν διαγωνισμό για το ποιος θα πυροβολούσε την πιο όμορφη γυναίκα», είπε. Αυτό ήταν επιπλέον μιας βασικής αμοιβής 100.000 μάρκων και μερικών χιλιάδων για τα μεταφορικά.
Επίσης, τρεις πηγές του Μάργκετιτς, Σερβοβόσνιοι διοικητές, πέθαναν ξαφνικά και οι τρεις μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα από τον Οκτώβριο μέχρι τον Δεκέμβριο του 2025.
«Πολύ κακό για να είναι αληθινό»
Ωστόσο, υπάρχουν και πολλοί αμφιβάλλουν για την ύπαρξη των «ανθρώπινων σαφα΄ρι».
Όπως ο Νέναντ Φίζερ, Βόσνιος πρώην καθηγητής Φιλοσοφίας, που εργάστηκε 20 χρόνια στο Δικαστήριο της Χάγης. «Αυτό το είδος επιχείρησης θα ήταν τόσο τεράστιο, που ακούγεται σαν επιστημονική φαντασία», λέει. «Παρουσιάζεται σαν καλολαδωμένος μηχανισμός, αλλά στα Βαλκάνια δεν υπάρχει τίποτα καλολαδωμένο».
Η Φλόρενς Χάρτμαν, ανταποκρίτρια της γαλλικής Le Monde στο Βελιγράδι τη δεκαετία του 1990, επισημαίνει πόσο περίπλοκο ήταν να μετακινηθεί κανείς στο Σεράγεβο. Κυρίως λόγω του χρόνου που χρειαζόταν για να περάσει από πολλά σημεία ελέγχου του στρατού. Και λέει ότι η πλειονότητα των ανθρώπων που σκοτώθηκαν από ελεύθερους σκοπευτές, πέθαναν Τρίτες και Τετάρτες. Όχι Σαββατοκύριακα.
Επίσης, πρώην αστυνομικοί λένε ότι οι αριθμοί είναι μικρότεροι από αυτούς που δίνει στο βιβλίο του ο Γκαβατσένι. «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το σαφάρι του Σαράγεβο συνέβη, αλλά πιστεύω ότι ο αριθμός των εμπλεκόμενων ατόμων ήταν λιγότερος από 500», λέει ο Σούμπασιτς. «Θα υπήρχαν Σαββατοκύριακα που υπήρχαν τόσες πολλές μάχες που δεν θα ήθελαν να ρισκάρουν να φέρουν ανθρώπους». Πιστεύει επίσης ότι αν είχε συμμετάσχει αυτός ο αριθμός ατόμων, θα υπήρχαν περισσότεροι μάρτυρες.
Τι λένε οι μυστικές υπηρεσίες
Επίσης, οι δυτικές μυστικές υπηρεσίες δεν φαίνεται να έχουν πολλές πληροφορίες. Ο Σούμπασιτς είπε ότι η ιταλική Σίσμι ενημερώθηκε για τα σαφάρι, αλλά υπάρχουν αντικρουόμενες εκδοχές ως προς το πότε συνέβη αυτό και τι, αν μη τι άλλο, έκανε γι’ αυτό. Ο Ντάγκλας Χ. Γουάιζ, πρώην αξιωματικός της CIA που ήταν τοποθετημένος στο Σεράγεβο κατά τη διάρκεια του πολέμου, δήλωσε στο Balkan Insight ότι δεν είχε ακούσει ποτέ για ξένους που πληρώνουν για να «κυνηγήσουν» το Σεράγεβο. Ούτε κανένα από τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της υπηρεσίας ανέφερε κάτι παρόμοιο.
Ενώ ο Γκάρι Νάιτ, Βρετανός φωτογράφος που κάλυψε τη σύγκρουση από τον Ιανουάριο του 1993, εκτιμά ότι «κανείς δεν χρειαζόταν να πληρώσει τους Σέρβους για να πάει να κυνηγήσει. Θα μπορούσες να προσφέρεις εθελοντικά τις υπηρεσίες σου και να οδηγήσεις μέχρι την πρώτη γραμμή και να πυροβολήσεις Βόσνιους. Οι Σέρβοι θα καλωσόριζαν οποιονδήποτε να έρθει και να το κάνει αυτό».
Η δίκη στην Ιταλία
Ανεξάρτητα από τις αμφιβολίες, οι ιταλικές αρχές έλαβαν σοβαρά τα ευρήματα του Γκαβατσένι. Λεπτομέρειες των ερευνών έχουν διαρρεύσει στα μέσα ενημέρωσης.
Μεταξύ των ατόμων που έχουν ανακριθεί είναι:
- Ο 80χρονος συνταξιούχος οδηγός φορτηγού Τζουζέπε Βενιαντούτσο, από χωριό στη βορειοανατολική Ιταλία, όχι μακριά από τα σλοβενικά σύνορα. Ο ίδιος αρνήθηκε την κατηγορία.
- Ένας ανώνυμος 63χρονος επιχειρηματίας, φέρεται από έναν μάρτυρα ότι καυχήθηκε σε ένα πάρτι στο σπίτι του στην Brianza, βόρεια του Μιλάνου, το 2008 ή το 2009 ότι πήγε με τον σύντροφο της κόρης του σε ένα «είδος τουριστικού ταξιδιού» στη Βοσνία, λέγοντας ότι ήταν «διασκεδαστικό να πυροβολείς ανθρώπους» — προφανώς Βόσνιους Μουσουλμάνους. Ανακρινόμενος τον Απρίλιο, αρνήθηκε οποιαδήποτε εμπλοκή.
- Ένας «ευγενής» από το Μιλάνο και ένας άλλος άνδρας από την Τοσκάνη είναι επίσης μεταξύ των υπόπτων.
«Είχε εφιάλτες γιατί σκότωνε ανθρώπους»
Περισσότερα στοιχεία υπάρχουν για τον 64χρονο Λούτσιο Καβάνα, από την πόλη Πονζόνε, πόλη βορειοδυτικά της Γένοβας. Εργαζόταν για το τοπικό συμβούλιο. Εντοπίστηκε από Ιταλούς δημοσιογράφους και παραδέχτηκε ότι βρισκόταν στη Βοσνία. «Ήθελα να πάω εκεί επειδή πάντα έτρεφα συμπάθεια για την ακροδεξιά – πήγα στα Βαλκάνια επειδή μισούσα τους Μουσουλμάνους», είπε.
Η πρώην σύζυγος του φέρεται να είπε στους εισαγγελείς ότι της παραπονιόταν για εφιάλτες που τους απέδιδε στο ότι «σκότωνε ανθρώπους κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Βοσνία τη δεκαετία του ’90».
Για να το κάνει αυτό, είπε, αρχικά πέταξε από το Μιλάνο για το Σαββατοκύριακο, αλλά αργότερα «πέρασε μεγαλύτερες περιόδους εκεί ως ελεύθερος σκοπευτής, πυροβολώντας Μουσουλμάνους». Τέσσερις άλλοι μάρτυρες -που δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους- είπαν επίσης στους εισαγγελείς ότι τους είχε πει για τα ταξίδια του.
Όταν ρωτήθηκε από τους εισαγγελείς, ο Καβανα φέρεται να ισχυρίστηκε ότι είχε επινοήσει όλο το πράγμα και αρνήθηκε ότι είχε συμμετάσχει σε «πληρωμένα σαφάρι». Μια έρευνα στο σπίτι του τον Ιούνιο αποκάλυψε έναν σιγαστήρα για στρατιωτικό όπλο και μια φωτογραφία που προφανώς τον δείχνει πριν από 30 χρόνια, οπλισμένος και να στέκεται με στολή στο χιόνι.
Έρευνα και στην Αυστρία
Προς το παρόν παραμένει ασαφές αν η ιταλική έρευνα θα αποδώσει επαρκή στοιχεία για να δικάσουν τους άνδρες. Αλλά έρευνα γίνεται και στο Κρεμς της Αυστρίας, έξω από τη Βιέννη. Εισαγγελείς, ενεργώντας κατόπιν πληροφορίας από ντόπιους, ξεκίνησαν τον Απρίλιο την έρευνα για έναν 60χρονο άνδρα που ήταν ύποπτος ότι ταξίδεψε αρκετές φορές στη Βοσνία. Αλλά και για έναν δεύτερο άνδρα, που πιστεύεται ότι ήταν φίλος του.
Στα τέλη Ιουνίου, εκπρόσωποι από έξι χώρες συναντήθηκαν στη Χάγη στο Eurojust, τον Οργανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Συνεργασία στον τομέα της Ποινικής Δικαιοσύνης, για να μοιραστούν τα ευρήματά τους. Μεταξύ αυτών ήταν ένας εκπρόσωπος από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, όπου βρίσκεται επίσης σε εξέλιξη έρευνα. Αλλά η κατάσταση περιπλέκεται από την πολιτική – κυρίως επειδή η Μαριάνα Κόμποβιτς, η εισαγγελέας που έχει αναλάβει την υπόθεση, είναι Σερβοβόσνια.
Ωστόσο, οικογένειες στο Σεράγεβο θέλουν να μάθουν την αλήθεια. Γιατί χάθηκαν τα παιδιά τους, εκεί, στη μέση του δρόμου, ενώ έπαιζαν η περπατούσαν. Και αν ο θάνατός τους ήταν αποτέλεσμα του πολέμου ή της αναλγησίας κάποιων που σκότωναν για ευχαρίστηση.
Πηγή: New York Times Magazine
