Για χρόνια στη Δύση διεξάγονται πολεμικά παίγνια με σενάρια πολέμου μεταξύ του NATO και της Ρωσίας. Στο τελευταίο όμως τέτοιο παίγνιο που πραγματοποιήθηκε στο στρατιωτικό Πανεπιστήμιο Χέλμουτ Σμιτ στο Αμβούργο τον Δεκέμβρη του 2025 οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ ηττήθηκαν μέσα σε 48 ώρες στις Βαλτικές χώρες.
Ειδικότερα, νικητής του παιχνιδιού αναδείχτηκε ο Φραντς-Στέφαν Γκάντι, ειδικός ερευνητής στις μελλοντικές συγκρούσεις στο Ινστιτούτο Διεθνών και Στρατηγικών Μελετών, ο οποίος υποδύθηκε τον αρχηγό του ρωσικού γενικού επιτελείου σε ένα πολεμικό παίγνιο σε γερμανική στρατιωτική σχολή.
Παρότι το παίγνιο περιλάμβανε μάχες, δεν ήταν επιχειρησιακό πολεμικό παίγνιο που δοκίμαζε σχέδιο εκστρατείας, στρατιωτικό δόγμα ή δομή δυνάμεων. Αντιθέτως, επικεντρωνόταν στη πολιτική λήψη αποφάσεων.
«Το καθήκον μου ως μέλους της Κόκκινης Ομάδας ήταν να δημιουργήσω στρατιωτική κρίση στην ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και να αναγκάσω τη Μπλε Ομάδα, δηλαδή τη γερμανική κυβέρνηση, να αντιδράσει. Επιτιθέμενος στη Λιθουανία στην πρώτη μου κίνηση, κατέκλυσα τόσο πολύ την πολιτική και στρατιωτική διαδικασία λήψης αποφάσεων της Γερμανίας, ώστε ο σημαντικότερος Ευρωπαίος σύμμαχος του ΝΑΤΟ δεν έκανε τίποτα» περιγράφει ο ίδιος στο Foreign Policy.
Πως το κατάφερε αυτό;
Για να νικήσει και ουσιαστικά να διαλύσει το ΝΑΤΟ, εκμεταλλεύτηκε ρωσικά πλεονεκτήματα με κορυφαία την ταχύτητα και την αποφασιστικότητα, πάντα σύμφωνα με τον ίδιο. «Το θεμελιώδες πρόβλημα για το ΝΑΤΟ είναι ότι, σε ένα στρατιωτικό σενάριο που περιλαμβάνει ένα ή περισσότερα από τα κράτη της Βαλτικής, η Ρωσία θα έχει ήδη μεγάλο αριθμό στρατευμάτων στην περιοχή» ενώ αντίθετα, το ΝΑΤΟ, «χρειάζεται χρόνο -ημέρες στην καλύτερη περίπτωση, εβδομάδες ή και περισσότερο στη χειρότερη- για να φέρει ενισχύσεις».
Το δεύτερο ήταν ότι η Ρωσία μπορεί να καταλάβει έδαφος σε μια περιορισμένη επίθεση προτού εκδηλωθεί αντεπίθεση και τρίτον μπορεί να απειλήσει με κλιμάκωση προκειμένου να το κρατήσει ακόμα και με πυρηνικό πόλεμο, αποτρέποντας το ΝΑΤΟ από αντεπίθεση.
Ο Γκάντι το πιστεύει αυτό διότι δεν πιστεύει ότι οι πολιτικοί ηγέτες της Γερμανίας θα διακινδύνευαν πραγματικά έναν άμεσο πόλεμο, ενδεχομένως και πυρηνικό, με τη Ρωσία για χάρη ενός κράτους της Βαλτικής.
Σύμφωνα λοιπόν με το υποθετικό σενάριο το Κρεμλίνο κλιμακώνει τις απειλές του κατά των κρατών της Βαλτικής και ισχυρίζεται ότι υπάρχει ανθρωπιστική κρίση στον ρωσικό θύλακα του Καλίνινγκραντ. Μετά από κοινές λευκορωσορωσικές στρατιωτικές ασκήσεις στη δυτική Λευκορωσία, το ΝΑΤΟ παρατηρεί ότι Ρωσία και Λευκορωσία διατηρούν εκεί 12.000 στρατιώτες. Το Βίλνιους προειδοποιεί για επερχόμενη «έκτακτη κατάσταση» στο Καλίνινγκραντ. Το πολεμικό παίγνιο ξεκινά στα τέλη Οκτωβρίου 2026 με τα ρωσικά στρατεύματα να παραμένουν στη Λευκορωσία.
Επίθεση με 100.000 άνδρες
Ο Γκάντι, γνωρίζοντας ότι είχε στη διάθεσή του τέσσερις ρωσικές στρατιές συνδυασμένων όπλων σκέφτηκε το εξής:
Στοιχεία της 1ης Στρατιάς Αρμάτων Φρουράς και της 76ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας θα προωθούνταν από το Γκρόντνο της Λευκορωσίας, μέσω του Ντρουσκινινκάι της Λιθουανίας, βόρεια προς το Μαριγιαμπόλε της Λιθουανίας. Ταυτόχρονα, το 11ο Σώμα Στρατού θα προήλαυνε από το Καλίνινγκραντ. Αυτές οι δύο δυνάμεις θα ενώνονταν μέσα σε 24 ώρες, στο Μαριγιαμπόλε.
Όσο θα χτυπούσε τη Λιθουανία η Ρωσία η 6η ρωσική Στρατιά Συνδυασμένων Όπλων από το Λένινγκραντ θα καθήλωνε τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ στην Εσθονία και τη Λετονία στο βόρειο πλευρό. Ενώ η 20ή Στρατιά Συνδυασμένων Όπλων Φρουράς θα εξασφάλιζε τα πλευρά στη δύση από τυχόν πολωνική επίθεση. Μόλις επιτυγχανόταν αυτό, ένα δεύτερο κλιμάκιο δυνάμεων θα εισερχόταν και θα οχυρωνόταν. Οι Βαλτικές χώρες τότε θα αποκόπτονταν ουσιαστικά από την Πολωνία και το υπόλοιπο ΝΑΤΟ.
«Όλων αυτών θα προηγούνταν από ειδικές δυνάμεις που θα προσπαθούσαν να εξασφαλίσουν σημαντικές γέφυρες και διασταυρώσεις απαραίτητες για την προέλαση. Η ρωσική δύναμη θα κινητοποιούνταν υπό την κάλυψη στρατιωτικών ασκήσεων, με στρατεύματα να φεύγουν και να επιστρέφουν επί μήνες, αφήνοντας εξοπλισμό πίσω σε επιλεγμένες περιοχές συγκέντρωσης».
Συμβατική επίθεση
Στη συνέχεια ο Γκάντι δεν αρκέστηκε μόνο στον υβριδικό πόλεμο, αλλά αξιοποίησε το καλύτερο εργαλείο στο ρωσικό οπλοστάσιο, τη συμβατική στρατιωτική ισχύ, αποφεύγοντας να πλήξει Αμερικανούς ώστε να διασφαλίσει ότι η Ουάσιγκτον θα μείνει εκτός. «Στο παίγνιο αυτό λειτούργησε. Οι σχεδιαστές του παιχνιδιού, απ’ ό,τι κατάλαβα, δεν περίμεναν συμβατική επίθεση· ίσως επικεντρώνονταν σε ρωσικό υβριδικό πόλεμο με «μικρά πράσινα ανθρωπάκια» όπως στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2014. Ωστόσο, μια συμβατική επίθεση φαινόταν λογική δεδομένης της κατάστασης των αμυνών του ΝΑΤΟ στη Λιθουανία και της ταχύτητας με την οποία θα περίμενα τουλάχιστον ένα μέρος των ρωσικών δυνάμεων να έχει ανασυγκροτηθεί μετά από πιθανή κατάπαυση πυρός στην Ουκρανία».
Ο Γκάντι μετέτρεψε τον διάδρομο Σουβάλκι, σε ζώνη θανάτου ασκώντας έλεγχο πυρός μέσω drones ενσωματωμένων με πυροβολικό, με μόνιμη επιτήρηση και εκατοντάδες επιθετικά drones και drones ναρκοθέτησης, υποστηριζόμενα από ισχυρή ομπρέλα αεράμυνας και πυραυλικής άμυνας.
«Ήξερα ότι, όσο κρατούσαμε τους Αμερικανούς εκτός για 48 ώρες, υπήρχε μικρός κίνδυνος άμεσης ευρωπαϊκής αντίδρασης. Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις του ΝΑΤΟ σίγουρα δεν θα επιτίθεντο χωρίς πρώτα να εξουδετερώσουν τη ρωσική αεράμυνα, κάτι που δεν θα μπορούσαν να κάνουν το φθινόπωρο του 2026 λόγω της περιορισμένης επιθετικής ισχύος των αεροπορικών τους δυνάμεων και της έλλειψης δυνατοτήτων SEAD/DEAD, συμπεριλαμβανομένης της έλλειψης αντιραντάρ πυραύλων και εξοπλισμού διάρρηξης αμυντικών γραμμών. Αυτές ακριβώς οι γνωστές ευρωπαϊκές αδυναμίες ήταν ο λόγος που έβαλα τους Ρώσους να οχυρωθούν και να ενισχύσουν αμέσως τον διάδρομο μόλις η εισβολή πετύχαινε».
Ο Γκάντι όσο και αν περίμενε έβλεπε ότι δεν ερχόταν καμία αντεπίθεση του ΝΑΤΟ και το παιχνίδι τελείωσε έτσι. Ούτε οι Λιθουανοί εξαπέλυσαν αντεπίθεση.
Αν την πραγματοποιούσαν ο Γκάντι εκτιμά ότι και πάλι στην εποχή των drones, πυροβολικού και πυραύλων, η Ρωσία δεν χρειάζεται να ελέγχει το έδαφος για να αποκόψει τις Βαλτικές χώρες.
«Μπορεί να ασκήσει έλεγχο πυρός με πλήγματα ακριβείας μεγάλου βεληνεκούς, πυραυλικό πυροβολικό, drones και απομακρυσμένη ναρκοθέτηση. Η άσκηση ελέγχου πυρός πάνω από τον διάδρομο Σουβάλκι σήμερα είναι πολύ ευκολότερη για τη Ρωσία απ’ ό,τι πάνω από τη γραμμή του μετώπου στην Ουκρανία το 2023 και το 2024. Από τότε, η Ρωσία έχει κάνει μεγάλα άλματα στη δυναμική στοχοποίηση και αυτό το πλεονέκτημα θα ενισχυόταν από την απουσία αμερικανικών δυνατοτήτων SEAD/DEAD κατά τις πρώτες 48 ώρες μιας ρωσικής επιχείρησης».
Στην συνέχεια υπογραμμίζει ότι και μόνο ο έλεγχος πυρός εκτός των λιθουανικών συνόρων μπορεί να αποκόψει τις Βαλτικές χώρες από το υπόλοιπο ΝΑΤΟ και να επιβάλει δίλημμα στη λήψη αποφάσεων του ΝΑΤΟ.
«Σε περίπτωση αντεπίθεσης του ΝΑΤΟ, είχα ετοιμάσει σχέδιο που χρησιμοποιούσε πυρηνικό εκβιασμό για να τρομάξει τη γερμανική πολιτική ηγεσία: Η ενεργοποίηση τακτικών πυρηνικών όπλων στη Λευκορωσία, το Καλίνινγκραντ και τη δυτική Ρωσία θα συνοδευόταν από τελεσίγραφο ότι ο διάδρομος δεν ήταν διαπραγματεύσιμος. Δεν χρειάστηκε να φτάσουμε σε αυτή τη φάση στο παιχνίδι. Πετύχαμε τους στόχους μας χωρίς αυτήν, παραλύοντας τη γερμανική πολιτική ηγεσία ενώ οι Αμερικανοί έμειναν εκτός» καταλήγει.
