Η ατέρμονη ανανέωση των συμβάσεων ορισμένου χρόνου και η κατάχρησή τους στην Ισπανία είχε ως αποτέλεσμα την καταδικαστική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου την Τρίτη (14/4), σε μία ετυμηγορία «σταθμό» για τις εργασιακές σχέσεις στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ειδικότερα, μέτρα όπως η μετατροπή αυτών των προσωρινών συμβάσεων σε αορίστου χρόνου αλλά χωρίς μόνιμη σχέση εργασίας, η καταβολή αποζημίωσης στον εργαζόμενο κατά τη λήξη της εργασιακής σχέσης ή, μεταξύ άλλων, η πρόσκληση σε διαδικασίες επιλογής που λαμβάνουν υπόψη την προηγούμενη εμπειρία του εν λόγω εργαζομένου δεν διορθώνουν το γεγονός ότι οι ισπανικοί κανονισμοί παραβιάζουν το δίκαιο της ΕΕ, όπως μεταδίδει το μέσο ara.
Στη συγκεκριμένη απόφαση, που πυροδοτήθηκε από μία υπόθεση στην Ισπανία, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) έκρινε ότι τα μέτρα που προβλέπονται από την ισπανική νομοθεσία για την επιβολή κυρώσεων και την αποζημίωση της «καταχρηστικής χρήσης» αυτού του είδους εργασίας στον δημόσιο τομέα είναι ανεπαρκή.
Με αυτόν τον τρόπο, το ανώτατο δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έκρινε ότι τα μέτρα αυτά «δεν φαίνεται να επιβάλλουν ορθώς κυρώσεις στην καταχρηστική χρήση» από τις διάφορες διοικήσεις σε ολόκληρη την επικράτεια των μακροχρόνιων προσωρινών εργαζομένων και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «επίσης, δεν εξαλείφουν τις συνέπειες της παραβίασης του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης» από την Ισπανία σε εργασιακά θέματα.
«Το μέτρο συνεπάγεται τη διατήρηση μιας προσωρινής σχέσης εργασίας και, ως εκ τούτου, την επισφαλή κατάσταση του επηρεαζόμενου εργαζομένου», σημειώνει το Δικαστήριο, το οποίο υπενθυμίζει επίσης ότι «η σταθερότητα της εργασίας θεωρείται πρωταρχικό στοιχείο της προστασίας των εργαζομένων».
Η υπόθεση που πυροδότησε την απόφαση
Τόσο η ισπανική όσο και η ευρωπαϊκή δικαιοσύνη έχουν ήδη αποφανθεί για διάφορες υποθέσεις «αιώνιων» προσωρινών εργαζομένων σε διοικητικές υπηρεσίες σε όλη την Ισπανία.
Αυτή τη φορά πρόκειται για μια εργαζόμενη σε δημόσιο εκπαιδευτικό κέντρο στην Μαδρίτη, η οποία είχε συνάψει έξι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, καθώς αυτές προορίζονταν πάντα για την κάλυψη κενών θέσεων ή προσωρινών αντικαταστάσεων.
Η εργαζόμενη έφερε την υπόθεση στο δικαστήριο και το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι έπρεπε να προσληφθεί ως αορίστου χρόνου και, όταν έληγε η σύμβασή της, έπρεπε να αποζημιωθεί δεόντως.
