Σήμερα το πρωί τελέστηκε σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και με κατάνυξη το μνημόσυνο στο Κόκκινο Λιμανάκι της Ραφήνας, στον ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου – Αγίου Θωμά & Αγίου Πορφυρίου, για τη συμπλήρωση των οκτώ ετών από την πυρκαγιά που έπληξε τη Ραφήνα και το Μάτι, αφήνοντας πίσω της νεκρούς και βαθιές πληγές.
Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του προς το εκκλησίασμα, ο πατέρας Δημήτριος, στάθηκε στο μέγεθος του πόνου και τη σημασία της διατήρησης της μνήμης:
«Σκεπτόμενοι εκείνο το απόγευμα, όλοι όσοι ειδικά το έζησαν, μόνο σιωπή προκαλούν όλα αυτά τα συναισθήματα. Δεν υπάρχουν λόγια… Οποιαδήποτε φυσική καταστροφή έχει δυνατό συναίσθημα, έχει πόνο, όσο μάλλον όταν υπάρχουν θύματα», ανέφερε χαρακτηριστικά, σύμφωνα με το irafina.
Παράλληλα, επεσήμανε ότι παρόλο που η ανθρώπινη φύση τείνει να ξεχνά με την πάροδο του χρόνου, η τέλεση της Θείας Ευχαριστίας και η μνημόνευση των αδελφών μας αποτελεί το μέγιστο καθήκον αγάπης:
«Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πράξη αγάπης από το να μνημονεύουμε τους αδελφούς μας. […] Πέρα από τα διεκδικητικά και τους αγώνες που κάνουν οι σύλλογοι που κι αυτά χρειάζονται, πάνω από όλα όμως, κατά τα πνευματικά, είναι αυτό που κάνουμε εμείς εδώ σήμερα. Αυτό το πράγμα είναι το μεγαλύτερο, το θεάρεστο».
Ο πατήρ Δημήτριος κατέληξε ευχόμενος άνωθεν παρηγοριά στις οικογένειες των θυμάτων, ανάπαυση στις ψυχές των κεκοιμημένων και προστασία από κάθε μελλοντική καταστροφή.
Η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη. Συγγενείς μοίραζαν κόλλυβα για τους δικούς τους ανθρώπους, ενώ αρκετοί δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους.
Στην τελετή παρέστησαν, μεταξύ άλλων, η βουλευτής Ζωή Κωνσταντοπούλου, η δήμαρχος Ραφήνας–Πικερμίου Δήμητρα Τσεβά, ο τέως δήμαρχος Ευάγγελος Μπουρνούς, οι αντιδήμαρχοι Κατερίνα Λύγκου και Μπάμπης Ζαφειρόπουλος, καθώς και ο πρόεδρος του Συλλόγου Κόκκινο Λιμανάκι Παύλος Γιούργας μαζί με μέλη του διοικητικού συμβουλίου.
«Ευχή και κατάρα εάν θα ζήσεις»
Κάτοικοι της περιοχής, επιζήσαντες της τραγωδίας μίλησαν στις κάμερες γι’ αυτό που βίωσαν εκείνη τη μέρα, οκτώ χρόνια πριν.
«Κοιμόμασταν. Είχαμε άγιο. Είναι ευχή και κατάρα γιατί δεν επιλέγεις εσύ εάν θα ζήσεις ή όχι. Γιατί μας το λέγανε πολλοί μετά. Δεν ήταν επιλογή.
Ποτέ δεν ξεχνάς. Δεν περιμένεις αυτή τη μέρα για να θυμηθείς. Ξυπνάς μια μέρα και δεν έχεις τίποτα. Τίποτα. Το πιο απλό να σας πω. Σε όλα τα χαρτιά γράφει το όνομά σου και διεύθυνση προσωρινή. Δυόμιση χρόνια ήμασταν από δω κι από κει. Ξαναφτιάξαμε, γυρίσαμε στο σπίτι μας, δυσκολευτήκαμε πάρα πολύ ψυχολογικά, ακόμα και στο Κόκκινο Λιμανάκι που έκανα μπάνιο, που έμαθα τα παιδιά μας μπάνιο… έσκισα την καρδιά μου έκλαιγα, αλλά κατάφερα να πάω και να κολυμπάω.
Δεν ξεχνάς. Απλά αυτή η μέρα είναι το μνημόσυνο. Είναι το καθήκον του πρέπει να είμαστε εδώ, αυτό που είπα και στο παλληκάρι που έχασε τον γιο του στα Τέμπη… είναι το τάμα μου, το προσωπικό μου τάμα.
Η μνήμη δεν ξεχνάει. Είμαι σε μια οικογένεια που τρία παιδιά και οι γονείς μου ποτέ δεν συζητάμε άμεσα αυτό το γεγονός. Πώς ένιωσε ο καθένας.
Κάθε φορά και κάθε καλοκαίρι όταν ακούμε πυροσβεστικό, όταν ακούμε αεροπλάνο, κάτι καμένο οι κεραίες σου πλέον… εγώ θέλω δικαίωση γι’ αυτούς που έφυγαν».
